মানস প্ৰতিম দত্ত
ক্ৰমশঃ পথাৰ হ'ব ধৰা বিল এখনে
মেটেকাৰ মাজৰ পৰা কাবান জুৰিছে।
নৈপৰীয়া প্লাষ্টিকৰ পাহাৰ। পানীত বিষাক্ত অৱশেষ। মাছৰ শ্বাসত বিষ।
ক'ৰ পৰা ক'লৈ গৈছে মাজনিশাৰ জোনাকী পৰুৱা।
আয়াং ঐ, বিলপৰীয়া নাৱত বহি কথা পাতোঁগৈ ব'ল।
মাছুৱৈ আৰু ডিঙৰা। মাছ আৰু পানী।
বিলৰ পাৰত এতিয়া ইমান ওখ দালান ভেটি!
আয়াং মোৰ,
এতিয়া ধূলিৰ বতাহ, অযথা যন্ত্ৰৰ কোলাহল।
পখিলাৰ ভঙা ধূসৰ পাখি। ক'ত বহি জুৰিবি বিয়া নামৰ সফুঁৰা- মিদাং নিঃতম।
খিলখিল পদুমৰ হাঁহি, ভেঁটফুলৰ পাহি।
ক'ত হেৰাল তোৰ স'তে বিচাৰি ফুৰা মকুৱা, শেলুক, চেঁচুৰ।
বিলৰ দৰেই হেৰাই যায় আমাৰ বান্ধোন। ভাগি যায় জীৱন সুৰভি।
গছৰ শিপা মৰে, মাটি ভেদি বালি বাঢ়ে।
তথাপি ক’ৰবাত, এতিয়াও শুনো,
তোৰ সেই ৰিণিকি ৰিণিকি মাত
আয়াং ঐ, কাংকান কাংকান।
বিলৰ পাৰত কেনেকৈ সুৰ দিবি, ক'ত আছে বাঁহীৰ মাত।
এবাৰ থমকি চাইছোঁ। নিজে নিজক দেখিছোঁ।
সকলোকে ফাকি দিও নিজক দিব পৰা নাই।
ফাকি দিয়া কি ইমান সহজ!
জীৱন বৰ ডাঙৰ সাঁথৰ।
নাজানো নোহোৱা বিলখন কি! সাঁথৰ নে কৌতুক!
মোৰ নে বিলখনৰ!
আহিবি আয়াং
এদিন আমি বিলৰ পাৰলৈ যাম। নাওবোৰ বিচাৰি চাম।
কিজানি বিলখন ওভতাই
আমি আকৌ আমাক দেখা পাম!
পঢ়ুৱৈৰ মতামত (০টা মন্তব্য)