অচিন জগতত বাটলু

স্মৃতিৰেখা দেৱী

কোনোমতে নিজকে সম্বৰণ কৰি ইপ্পিয়ে কি কয় শুনিবলৈ বাট চাই ৰ’ল বাটলু৷ প্ৰাণৰ সেউজপুৰখন– সেউজপুৰীয়াসকল মোৰ কাৰণে কি এওঁলোকেও বুজি পাইছে! ভাবিলে বাটলুৱে৷ ইপ্পিয়ে ইচ্চা কৰিয়েই কথা কোৱাত পলম কৰি বাটলুৰ উচপিচনিখিনি মৰম লগাকৈ চাই ৰ’ল৷ কিছু পৰৰ মূৰত অৱশ্যে ইপ্পিয়ে ক’লে–

‘বাটলু, সেউজপুৰবাসীয়ে আপোনাৰ খবৰ পাইছে৷ আমি যে আপোনাক লৈ প্ৰস্তুত কৰিছিলোঁ ভিডিঅ’টো, সেইটোও তেওঁলোকে দেখিছে৷ সেইজপুৰ ৰাজ্যৰ যিটো অঞ্চলৰপৰা আমি ভুলতে আপোনাক লৈ আহিছিলোঁ সেই ঠাইৰে বৃদ্ধ বাদুলি এজনৰ সৈতে আমাৰ কথা-বতৰা হৈছে৷ আৰু আপুনি যে কুশলে আছে সেই খবৰ পাই সেউজপুৰীয়াসকল আনন্দিত হৈছে৷ কাইলৈ আকৌ সেই ঠাইলৈ আমাৰ ৰিগা এখন যাব তাত গোটাই থোৱা গছপুলি আনিবলৈ৷ যদি সম্ভৱহয় তেন্তে আমি কাইলৈ আমাৰ ৰিগাত থকা প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত আপোনাৰ সৈতে সেউজপুৰবাসীৰ সাক্ষাৎ কৰাই দিম৷ আপুনি কাইলৈ তেওঁলোকৰ সৈতে কথা-বতৰাও পাতিব পাৰিব৷’

কথা শুনি বাটলুৰ মনত ইমানেই আনন্দ লাগিল যে সি একেকোবে ইপ্পিৰ গাত উঠি বগাই ফুৰিবলৈ ধৰিলে৷ সেয়া যে বাটলুৰ আনন্দৰ লগতে কৃতজ্ঞতাৰো প্ৰকাশ বুজি পাই ইপ্পিয়েও মনে মনে খুব অনন্দ লাভ কৰিলে৷

...

সম্পূৰ্ণ এদিন-এবেলা বাট চোৱাৰ পাছত দ্বিতীয় দিনা গধূলি পৰত প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ স.ষ্টি কৰি বিশেষ ধৰণৰ উৰণীয়া বাহন এখন জুৰণিপাৰৰ নিৰ্দিষ্ট স্থানত ৰ’লহি৷ কিছু সময়ৰ পাছতে অৱশ্যে ধুমুহা শাম কাটিল আৰু বাহনখনৰপৰা ওলোৱা পোহৰে চাৰিওফাল পোহৰাই তুলিলে৷  মহাৰাজ কেশৰীকে ধৰি সেউজপুৰৰ অভিজাত দলটোৱে নিৰাপদদূৰত্বৰপৰা সকলো লক্ষ্য কৰি থাকিল৷ কিছু সময়ৰ পাছতে বৃদ্ধ বাদুলিজনৰ ইঙ্গিতত তেওঁলোক সেই বিশেষ বাহনখনৰ ওচৰ পালেগৈ৷ মহাৰাজ কেশৰীক আচৰিত কৰি দি বাহনখনৰপৰা নামি অহা অতিথিকেইজনে তেওঁক সম্ভাষণ জনালে–

‘সেউজপুৰৰ মহান ৰজা কেশৰীক আমাৰ প্ৰণাম জনাইছোঁ৷’

একে উচ্ছতাৰ, প্ৰায় একে আকৃতিৰ মানুহৰ নিচিনা প্ৰাণীকেইজনে সমস্বৰে মহাৰাজক উদ্দেশ্যি হাতযোৰ কৰি কৈ উঠিল৷ মহাৰাজকে ধৰি সেনাপতি হিতৰাম, বাঘসেনাকেইজন আৰু ঘোং দুজনে আচৰিত হৈ চকুৰ টিপ এটাও নমৰাকৈপ্ৰাণীকেইজনলৈ চাই থাকিল৷

‘ক্ষমা কৰিব৷ আপোনালোক আমাৰ অতিথি৷ গতিকে আমিহে আপোনালোকক প্ৰথমে সম্ভাষণ জনাব লাগিছিল৷ পলমকৈ হ’লেও আমাৰ ৰাজ্যখনলৈ আপোনালোকক অদৰণি জনাইছোঁ৷’ এইবুলি মহাৰাজে ইঙ্গিত দিয়াৰ লগে লগে বাঘসেনাকেইজনে লগত অনা ফুল-পাতেৰে অতিথিকেইজনক সম্ভাষণ জনালে৷ তেওঁলোকৰ চকুৱে-মুখে কৃতজ্ঞতাবোধ আৰু আনন্দৰ চিন ফুটি উঠিল৷

‘আপোনালোকক ধন্যবাদ৷সেউজপুৰবাসীৰ মৰম আৰু আতিথ্যৰ কথা আমি জানো৷ ভুলক্ৰমে আমাৰ বাহনত সোমাই পৰা আপোনালোকৰ মৰমৰ বাটলু মহাশয় আপোনালোক সকলোকে আমি আমাৰ বিশেষ প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত চিনি পাওঁ৷ কেৱল চিনি পোৱাই নহয়, আমি আপোনালোকৰ সকলোৰে ভাষাও বুজি পাওঁ৷ সেইবোৰ পাছতো ক’ব পাৰিম, প্ৰথমে আমিনিজৰ পৰিচয়টো দি লওঁ৷ মোৰ নাম হিং, এওঁ চিংকা আৰু এওঁৰ নাম ডিকো৷ বাহনখনৰ ভিতৰতো এজনে কাম কৰি আছে, তেওঁৰ নাম হাও৷ আমি এখন বেলেগ পৃথিৱীৰ বাসিন্দা৷ আমাৰ জীৱন ধাৰণৰ প্ৰণালী এইখন পৃথিৱীৰ সৈতে কিছুদূৰ মিলে যদিও অমিলো বহুত৷’

হিঙে কোৱা কথাখিনি শুনি থাকোঁতে মহাৰাজৰ মনত কেইবাটাও প্ৰশ্ন জাগি উঠিল৷ সেইখিনি পাছলৈ থৈ তেওঁ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নটো সুধিয়ে পেলালে–

‘আমি অধীৰ আগ্ৰহেৰে আপোনালোকলৈ বাট চাই আছিলোঁঅতিথিসকল৷ আপোনালোক ইয়ালৈ অহাৰ কাৰণ, ভুলক্ৰমে বাটলু আপোনালোকৰ পৃথিৱীখনলৈ যোৱাৰ বিষয়ে ইতিমধ্যে আমাক বাদুলিয়ে কৈছে৷ এতিয়া প্ৰশ্ন হৈছে বাটলু কুশলে আছেনে?  অকণমান বাটলুটোক লৈ মোৰ অনেক চিন্তা৷ মোৰ ধাৰণা হৈছে, আপোনালোকৰ থকা-খোৱাৰ ধৰণ-কৰণ, সেইখন পৃথিৱীৰ জলবায়ু আদি আমাৰ সৈতে মুঠেও নিমিলে৷ তেনে পৰিস্থিতিত আমাৰ এধানমান বাটলুটোৰ একো অসুবিধা হোৱা নাইতো? আপোনালোকেনো তাক লগতে লৈ নাহিলে কিয়? তাৰ বাৰু আমালৈ অকণো মনত পৰা নাইনে?’

আৱেগিক হৈ পৰিছিল মহাৰাজ৷ নিজকে কোনোমতেহে চম্ভালি ৰাখিলে তেওঁ৷ তেওঁৰ মনৰ অৱস্থা অনুভৱ কৰি বাঘ সেনাপতি হিতৰাম ওচৰ চাপি আহিল৷ তেনেকুৱাতে চিংকা বোলাজনে মাত লগালে–

‘আপুনি ঠিকেই অনুমান কৰিছে মহাৰাজ৷ আমাৰ আচহুৱা আৰু পৃথক পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱত বাটলু মহাশয় প্ৰথমে কেইদিনমানলৈ অসুস্থ হৈয়ে আছিল৷ পিছে আমাৰ বিশেষ পদ্ধতিৰ চিকিৎসাৰ ফলত তেখেত বৰ্তমান সম্পূৰ্ণ সুস্থ৷ তেখেত এতিয়া আমাৰ পৃথিৱীখনৰ পৰিৱেশৰ সৈতেও মিলিব পৰা হৈছে৷ আপোনালোকৰ বাকী প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আমি নিদিওঁ৷ আপোনালোকে নিজেই চাই লওক৷’

এইবুলি চিংকাই বাহনখনত থকা কিবা এটা কিবা কৰি দিলে৷ বাহনখনৰ ভিতৰৰপৰা টকৌপাত এখিলা মেল খোৱাৰ নিচিনাকৈ চেপেটা বস্তু এটা মেল খাই ওলাই আহি বাহনখনতে থিয়কৈ লাগি ধৰিলে– সাইলাখ আকাশৰ জোনবাইটোহে যেন৷ বস্তুটো লাহেকৈ জ্বলি উঠিল আৰু আটাইকে আচৰিত কৰি তাতে বাটলু ওলালহি৷ বাটলুক দেখি মহাৰাজে উত্তেজনাত চিঞৰি দিলে–

‘বাটলু!’

‘বাটলু মহাশয়!’ বাকীসকলেও একেলগে চিঞৰি উঠিল৷

এইবাৰ আটায়ে আচৰিত হ’ল যেতিয়া তেওঁলোকে বাটলুৰ মাতষাৰ শুনিলে–

‘প্ৰণাম মহাৰাজ৷ প্ৰণাম সেনাপতি ডাঙৰীয়া৷ সৈন্যসকল, তোমালোক কুশলে আছানে?’

মহাৰাজকে ধৰি সকলো আচৰিত হ’ল৷ মহাৰাজে সুধিলে–

‘বাটলু, তই ক’ত আছগৈ? তই ভালে আছনে বোপাই?’

‘আছোঁ মহাৰাজ৷ মই এইখন এখন বেলেগ পৃথিৱীত আছোঁহি৷ আপোনালোকে জানি ভাল পাব যে এই পৃথিৱীৰ মানুহবোৰ আমাৰ পৃথিৱীৰ মানুহতকৈ বহুত উচ্ছখাপৰ৷ তেওঁলোকে আনকি সকলোৰে ভাষা বুজি পায়, ক’বও পাৰে৷ মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে তেওঁলোকৰ গাড়ীখনে আমাৰ তাৰপৰা আহি ইয়াত উপস্থিত হ’ব পাৰে, মহাৰাজ৷ মহাৰাজ, মই অতি সোনকালেই উভতি যাম৷ মোৰ পৰিয়ালটো...৷’

‘আছে বোপাই৷ সিহঁতকেইটাক মই মোৰ লগতে ৰাখিছোঁ, তই চিন্তা নকৰিবি৷’

মহাৰাজ আৰু বাটলুৱে কথা পাতি থাকোঁতেই বাটলুৰ পিছফালে আন এজন সেই গ্ৰহৰ প্ৰাণী আহি উপস্থিত হ’লহি৷ বাটলুৱে তেওঁক ক’লে– ‘আমাৰ মহাৰাজ৷’

লগে লগে সেউজপুৰীয়াসকলে বাটলুক নেদেখা হ’ল৷ আনজন প্ৰাণীয়ে ক’লে–

‘প্ৰণাম মহাৰাজ৷ প্ৰথমে আমি নজনাকৈ বাটলু মহাশয়ক ইয়ালৈ লৈ অনি কৰা ভুলটোৰ বাবে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ৷ ভলতেহে আমি বাটলু মহাশয়ক ইয়ালৈ লৈ আহিবলগা হ’ল৷ চিন্তা নকৰিব, অতি সোনকালে তেখেতক আমি ওভতাই নিম৷ তেখেতৰ মুখেৰে আপোনালোকৰ কথা শুনিয়েই আমি বুজিছোঁ যে আপোনাৰ নিচিনা পিতৃতুল্য ৰজা বৰ ভাগ্যৱানসকলেহে লাভ কৰে৷ এতিয়া মহাৰাজ, আপোনালোকে বাটলু মহাশয়ৰ সৈতে কথা পাতক৷ অতি সোনকালে আপোনালোকক সশৰীৰে লগ পাবলৈ আশা কৰিছোঁ৷’

পোহৰ ওলোৱা ঘূৰণীয়া পাতখিলাত তেওঁৰ ঠাইত এইবাৰ আকৌ বাটলুক দেখা গ’ল৷

আটায়ে মন খুলি কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷

(আগলৈ)