অচিন জগতত বাটলু

স্মৃতিৰেখা দেৱী

‘হয়, হয়৷ আমি যিমান পাৰি সোনকালেই কামত আগ বঢ়া উচিত হ’ব৷ বাটলু ডাঙৰীয়াকো আমি ইয়াতে বহুদিন ৰাখি থ’ব নোৱাৰোঁ৷ ইতিমধ্যে আমি তেখেতক সোনকালে ঘূৰাই পঠাম বুলি মহাৰাজ কেশৰীকো কথা দিছোঁ৷ অতি সোনকালেই আমাৰ এদল নভোচৰ সেউজপুৰলৈ যাব লাগিব৷’

ইপ্পিৰ কথাত সকলোৱে সঁহাৰি জনালে৷ সকলোৰে মুখত একোটা আশাৰ হাঁহি মুকলিকৈয়ে ফুটি উঠিল৷

...

সেউজপুৰত উখল মাখল পৰিৱেশ৷ প্ৰাণীবোৰৰ গাত ততেই নাই৷ আন কোনোবা এখন জগতৰপৰা কাহানিও নেদেখা অচিনাকি-অদ্ভুত যেন লগা প্ৰাণী কিছুমান সেউজপুৰলৈ কিছুদিন থকাকৈ আহিব হেনো৷ সিদিনা জোনবাইৰ নিচিনা ছবি ওলোৱা ফলিখনত বাটলু ওলাই সভাসদসকলক কথাবোৰ কৈছে হেনো৷

‘গেৰেলা কাই, মই হ’লে এটাকথা বুজিবলৈ টান পাইছোঁ৷’

অতিথিসকলৰ আদৰ-সৎকাৰৰ কামত লাগি থকাৰ মাজতে মলুৱাই সুধিলে৷

‘সকলো কথা ময়ো ভালকৈ বুজি পোৱা নাই বুইছে! তথাপি কওকচোন বাৰু আপুনিনো কি কথা বুজি পোৱা নাই৷’ গেৰেলাই সঁহাৰি দিলে৷

‘গছপুলি ৰুবৰ বাবে মাটি আৰু পানীৰ গুণাগুণ পৰীক্ষা কৰা নাইবা ৰ’দৰ তাপ-পোহৰৰ জোখ লোৱাটো বাৰু বুজিছোঁ৷ কিন্তু সেইটো কামকে কৰিবলৈ দহ-বাৰজন প্ৰাণী আহি আমাৰ সেউজপুৰত কিয় দীঘলীয়াকৈ থাকি ল’ব লাগে? এইটো কথাহে বুজিবলৈ টান পাইছোঁ মই৷ আচলতে কথাটোৱে মোক কিছু চিন্তাতে পেলাইছে৷ তেওঁলোকে আহি যদি আমাৰ সেউজপুৰীয়াসকলৰ কিবা অপকাৰ কৰেহি? বাটলু ডাঙৰীয়াই কোৱামতে তেওঁলোক খুব ভাল বুলি মানি লৈছোঁ বাৰু৷ কিন্তু প্ৰতিজন প্ৰাণীয়েই যে ভাল হ’ব তাৰ জানো নিশ্চয়তা আছে? মানুহৰ সমাজখন নেদেখিছে? ভালৰ লগতে বেয়া মানুহো নাথাকে জানো? তেওঁলোকৰ মাজৰো কোনোবাই যদি আমাৰ কাৰোবাৰ কিবা অনিষ্ট কৰে তেতিয়া...৷’

চিন্তিতভাৱে কথাখিনি কৈ মলুৱা ৰ’ল৷ গেৰেলায়ো কিছু সময় চিন্তিতভাৱে মলুৱাৰ মুখলৈ চাই ৰ’ল৷ তাৰ পাছত তেওঁ ক’বলৈ ধৰিলে–

‘এৰা! আপুনি ভুল ভবা নাই ডাঙৰীয়া৷ কিন্তু আমি বোধকৰোঁ এই সময়ত নেতিবাচক চিন্তা নকৰাই ভাল হ’ব৷ কাৰণ তেওঁলোকে এটা মহান উদ্দেশ্য লৈ আমাৰ সেউজপুৰলৈ আহিব৷ বাটলু ডাঙৰীয়াই কোৱামতে ভৱিষ্যতে পৃথিৱীৰ মানুহতকৈও বেছি আগ বঢ়া এই অচিনাকী প্ৰাণীসকলৰ পৰা আমিও বহুতো উপকাৰ পাব পাৰিম৷’

তেনেতে মলুৱাৰ নাতিয়েক তিনিওটা গছৰ ডাল-পাত মহতিয়াই গেৰেলা আৰু মলুৱাৰ মাজতে জঁপিয়াই পৰিলহি৷ গেৰেলাই কথা কোৱা বন্ধ কৰি সিহঁতলৈ চালে৷ মলুৱাই সুধিলে–

‘কি হ’ল অ’ তোমালোকৰ? গোটেইখন ভাঙি-ছিঙি আহিছা যে?’

মলুৱাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তিনিওটাই ওপৰাউপৰিকৈ ক’বলৈ ধৰিলে–

‘ককা, দেউতা আৰু খুৰাহঁতে মিলি গছত কিবাকিবি লগাইছে৷ আৰু বহুত নতুন নতুন বস্তুও দেখিছোঁ আমাৰ ইয়াত৷ আহাঁচোন চাওঁগৈ৷ আমাক ওচৰলৈ যাবলৈকে নিদিয়ে৷ তোমালোকৰ লগত গ’লেহে চাবলৈ সুবিধা পাম৷’

সিহঁতৰ কথা শুনি দুয়ো মিচিকিয়াই হাঁহিলে আৰু ‘ব’লাহঁক’ বুলি আগ বাঢ়িল৷

‘আমাৰ সেউজপুৰ হেনো আমাতকৈ বহুত বেলেগ প্ৰাণী কিছুমান থাকিবলৈ আহিছে? হয় নেকি ককা?’

‘ওঁ, আহিছে৷ তোমালোকে আক’ তেওঁলোকৰ লগত কোনো ধৰণৰ দুষ্টালি নকৰিবা৷ তোমালোকৰ লগৰীয়াবোৰকো কৈ দিবা৷ তেওঁলোকক যিমান পাৰাঁ সহায়হে কৰিবা৷ কৰিবানে নকৰাঁ?’

গেৰেলাৰ কথাত আটাইকেইটাই উৎসাহেৰে সঁহাৰি জনালে৷

গৈ গৈ মলুৱাহঁত বহু সংখ্যক সেউজপুৰীয়াই কাম কৰি থকা ঠাইডোখৰ পালেগৈ৷ মহামন্ত্ৰী বৃকোদৰ আৰু সেনাপতি হিতৰামে তাতে থাকি সকলো কাম-কাজৰ তদাৰক কৰি আছিল৷

...

ইতিমধ্যে গ্ৰীনাৰপৰা দুদিন দুখন বাহনত ঘৰ সজাৰ সঁজুলি আৰু গ্ৰীনাৰ মাটি-পানী আদিৰ নমুনা আদিকে ধৰি অনেক বয়বস্তু লৈ এদল প্ৰাণী আহি সেউজপুৰ পালেহি৷ তেওঁলোকে অনা বস্তুবোৰৰ ভিতৰত চাৰিচুকীয়া পোহৰ ওলোৱা যন্ত্ৰ কিছুমানৰ লগতে আন আন যন্ত্ৰ কিছুমানো আছে৷ এনে এবিধ যন্ত্ৰ আছে যিবিধে যিকোনো বস্তুৰে ছবি প্ৰস্তুত কৰি দিব পাৰে– প্ৰাণীয়েই হওক নাইবা গছেই হওক৷

বস্তুবোৰ জুৰণিপাৰৰ হাবিৰ পৰা সেউজপুৰৰ সৈন্যসকলে বৰতললৈ কঢ়িয়াই আনিলে৷

বাঃ কি যে আচৰিত এই যন্ত্ৰ-পাতিবোৰ!

কঢ়িয়াবলৈ সুযোগ পোৱা প্ৰতিজনেই নিজকে সৌভাগ্যৱান বুলি বিৱেচনা কৰিলে৷

সেই যন্ত্ৰ-পাতিবোৰৰে কিছুমান বান্দৰসকলে গছত লগাই আছিল৷ মাটিত থিয় দি মানুহৰ নিচিনা অচিনাকী প্ৰাণী কেইজনমানে বান্দৰসকলক কিবাকিবি কৈ আছিল৷

সৰহ সংখ্যক সেউজপুৰীয়াই জুম বান্ধি কাণ্ডটো চাই আছিল৷ কাৰো মুখত এষাৰিও মাত নাছিল৷

হওক তেও৷ পৃথিৱীৰ মানুহেও নেদেখা-নুশুনা কিছুমান যন্ত্ৰ-পাতি দেখাৰ সুযোগ  সেউজপুৰীয়াই পাইছে! ভাবিলে গেৰেলাই৷ লগে লগে তেওঁৰ মুখত মিঠা সন্তুষ্টিৰ হাঁহি এটা বিয়পি পৰিল৷

(আগলৈ)