ভগা বীণৰ বিনয়ী তাঁৰ

অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া

ব’ৰাগীৰ বীণে বিনালে

সৰুজুৱে উচুপি উঠে

মেঘবোৰে পাহাৰখন সাৱটি 

জীৱনৰ ৰচনা পঢ়ে

গোকুলৰ বকুলে কাৰবাবে মালা গুঠে

গন্ধৰ্বৰ গণপতি-গপচত পুলকিত হয়নে

বাটৰুৱাৰ  গাভিনী- হৃদয়...

কথাবোৰ আচৰিত যদিও চিন্তনীয়!

কবিতা প্ৰসৱিত হোৱাৰ ঠিক পাছতেই হেনো

মৰি থাকে কবিজন

বেমাৰ – অহংকাৰ

কবিতা কবিৰ তাড়না

ঢোল বজোৱাটোহে স্ব-প্ৰতাৰণা

মোক বাৰু এতিয়া কোনে মাতিছে

শুনাচোন !

বেৰখন মজবুতকৈ বন্ধা যদিও

কোলাহলবোৰ বাঢ়ি আহিছে

ব’ৰাগী অ’, তোৰ খোজৰ চিনত দেখোন 

অলেখ খোজৰ চাকনৈয়া

তই বীণ নবজালেও বিৰহৰ বেণুৱে

মোৰ বুকুত সিচে বৈষ্ণৱী- মায়া

একো নহয় দে

টোকোৰাই দেচোন তোৰ ভগা বীণৰ বিনয়ী তাঁৰ

 বীণে বিনালে

সৰুজুৱে উচুপিব

মেঘবোৰে পাহাৰখন সাৱটি 

জীৱনৰ ৰচনা পঢ়িব