শাৰদী ৰাণী

অৰুণ গগৈ

শৰত কালত       সন্ধিয়া পৰত

        শেৱালিয়ে মাৰে হাঁহি,

ফুলনি মাজত     ৰূপহী সাজত

      ফুলবোৰে মেলে পাহি ৷

আকাশ নিৰ্মল    ডাৱৰ কোমল

     জোন-তৰাৰ ধেমালি,

ফুলিল কঁহুৱা     মন উৰণীয়া

     ময়ূৰে ধৰিলে চালি ৷

ডেউকা কোবাই     উৰিছে বেগাই

         শৰালি চৰাইজাক,

বনৰ মাজত      পাতৰ আঁৰত

         বনকুকুৰাৰ ডাক ৷

কলীয়া ডাৱৰ     হ’ল যে আঁতৰ

        বাট-পথ ফৰকাল,

নাই বোকা পানী    শুৱনি ধৰণী

      নাই কোনো আহুকাল। 

প্ৰকৃতি শুৱনি     শাৰদী ঐ ৰাণী

      পিন্ধিছে ৰঙৰ চোলা,

ফুলে পাতে আহি    মাৰিছেহি হাঁহি

        পাতিছে সৰগী মেলা ৷