এটা পথিক চৰাই

 দিপলীপ বৰা

বুকুৰ ভিতৰত

এখন শুকাই যোৱা অৰণ্য জীয়াই আছে 

গছবোৰ থিয় হৈ আছে 

কিন্তু পাতবোৰে বহুদিনৰ আগতেই

পোহৰৰ ভাষা পাহৰি পেলালে ৷

এখন ক’লা নদী

ৰাতি হ’লেই নিঃশব্দে বৈ থাকে

নদীৰ পানীত

আকাশৰ প্ৰতিচ্ছবি নাথাকে

কেৱল টুকুৰা টুকুৰ হৈ যোৱা তৰাবোৰৰ

প্ৰতিচ্ছবি উপঙি থাকে৷

কিছুমান মুখ

এতিয়া বিষাক্ত লতাবোৰৰ দৰে লাগে

বাহিৰত সেউজীয়া কিন্তু 

ভিতৰখনত অদৃশ্য এসোপা বিষ

মিঠা শব্দবোৰ

এতিয়া শীতল এডাল সৰীসৃপৰ দৰে

স্পৰ্শ কৰিলেই

শৰীৰত নহয় 

আত্মালৈ চেঁচা খিনি নামি আহে৷

আয়নাখনো

এতিয়া ধোঁৱাময় হৈ থাকে

তাৰ গভীৰতাত

একুৰা জুইমুখী পাহাৰৰ লাভা

অবিৰাম উতলি থাকে

কিন্তু কোনো শব্দ নকৰে ৷

কিছুমান বজ্ৰপাত

আকাশতে নহয়

বুকুৰ অন্ধকাৰ গুহাতো গুজৰি থাকে 

আৰু সেই গুহাৰ কোণতে

এটা ক্লান্ত চৰাই

নিজৰেই ছাঁৰ পৰা পলাই ফুৰে ৷

তথাপিও

ছাইৰ তলত

অকণমান উম থাকি যায়

অৰণ্যবোৰো মৰি নাযায়

মাথোঁ সিহঁত কেতিয়াবা

দীঘলীয়া সময়লৈ মৌন হৈ ৰৈ যায় ৷৷

ভ্ৰাম্যভাষ ৯৬৭৮৩৬৯০০৮

ৰহা , নগাঁও