বানপাহাৰ

মানস প্ৰতিম দত্ত

এদিন পাহাৰখন ভবাতকৈ ওখ হৈছিল

ওখ হৈছিল নদীৰ ঢৌ৷

গছতকৈ ওখ যদিও নহয় - পাহাৰ

ভোকতকৈ বহল যদিও হয় - ভোগ

তথাপিও ভোকত ডুবে ভোগ৷

পানীৰ তলৰ কাঁইটে বিন্ধে ভৰি৷

হঠাৎ পাহাৰখনত বাঢ়ি আহিল গছৰ দাড়ি

শিল, বালিৰ চুলি৷

মানুহে খুলি ল’লে চেলুন

কাটিলে পাহাৰৰ দাড়ি-চুলি৷

টকলা হ’ল পাহাৰ৷

এতিয়া পাহাৰ নাই

নদী নিৰৱধি৷

পাহাৰৰ দাড়ি চুলি কটা

মানুহবোৰ ক’ত?

মানুহবোৰ আকাশত৷

পাহাৰৰ দাড়ি-চুলি গছ ৰোৱা

মানুহবোৰ ক’ত?

বানত!!

মৃত গহ্বৰত!!

পানীৰ তলত!!!