সোৱণ ডঁৰিকণা

সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতা

​বৈ যোৱা পানীখিনিত

ৰূপোৱালী পোহৰৰ ভমক

তুমি নৈৰ বুকুত সাঁতুৰি ফুৰা

এটা সোণোৱালী চমক

চঞ্চল পোহৰৰ মাজত

নাচি উঠে সোৱণ ডঁৰিকণা,

নিজৰাৰ নিজান পানীৰ আয়নাত

মেঘ আৰু বতাহৰ অলিখিত কথা

পানীৰ গভীৰতালৈ

তোমাৰ লাস্যময় গমন

সৰু ফিছাৰ মৃদু কম্পনত

থমকি ৰোৱা এটি ক্ষণ

ঢৌবোৰৰ চঞ্চল বুকুত

জিলিকি থকা সোণোৱালী ৰেখা

পোহৰ-ছাঁৰ ধেমালিতে

এটা উকা সপোনৰ ভাষা

বাৰিষাৰ প্ৰথম জাক বৰষুণত

সাৰ পায় পানীৰ প্ৰাণ

জোপোহাৰ আঁৰত বতাহে গায়

জীৱনৰ অনাবিল গান

নৈ কেতিয়াও থমকি নৰয়

এয়া কালৰ আহ্নিক গতি

তুমি সেই সোঁতৰ বুকুত স্পন্দিত

জীৱনৰ ক্ষণস্থায়ী আশা

তোমাৰ চকুত নীলা আকাশৰ পিয়াহ

দেহত বৈ যায় নিজৰাৰ নিজান প্ৰবাহ

সোৱণ ডঁৰিকণা—

পানীৰ বুকুত অংকিত অমল উৎসাহ

নৈৰ নিমাত বুকুখন ফালি

তুমি উমি উমি জ্বলা সোণোৱালী শিখা

কালৰ নিৰৱধি গতিত

য’ত মিলি যায় স্মৃতি আৰু অদৃশ্য কায়া

হিয়াৰ অৰণ্যত

সোৱণ ডঁৰিকণা মাথোঁ এটি মাছ নহয়

নিয়তিৰ বুকুত ক্ষণিকৰ জুই—

পানীৰ মাজত জ্বলি থকা এটি অদৃশ্য দ্যুতি

সময়ৰ বিশাল জলৰাশিত বিলীন এয়া সৰু পৃথিৱী,

পানীৰ বুকুত উজলি উঠা পোহৰৰ এটি পদ্য

কেৱল এই নৈখনৰ নহয়

তুমি অনন্ত কালৰ এক অন্তহীন গুঞ্জন