ধেই

কবিতা এটা লিখাৰ অন্তত্

মই ভীষণ অসুখী 

লাজত ৰঙা-ছিঙা পৰি কবিতাটোক কাটি-কুটি

কাৰণ বিচাৰি ফুৰোঁ ।

হস্তমৈথুনৰ পাছত বিজলুৱা অলপ যেনেকৈ 

ছিটিকি পৰে সুখৰ সপোনত 

সমস্ত কৰ-কাটল দি উদৰ পুৰোৱাৰ শেষত 

মলত্যাগৰ যি সুখ ।

ঠিক তেনে এটা কাৰণ লাগে 

কবিতা এটা লিখাৰ পাছত

নিজক মৃত বুলি ঘোষণা কৰাৰ ইচ্ছা জাগি উঠে 

গণতন্ত্ৰৰ ছিগা আঙুলিত ধৰি পৰুৱা আহিব ম'টিভেশ্যনেল ভাষণ দিব  

উদাহৰণত থাকিম আমি !

ভাবগধুৰ কথাটো হ'ল

এপাচি শাকত এটা জালুকৰ দৰেই 

ভাল নে বেয়াৰ সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰিত নহয় 

বেয়া হ'লেও এটা কাৰণ লাগে !

কবিতা এটা লিখাৰ অন্তত 

মই বিক্ৰী কৰোঁ নিজকে টুকুৰা টুকুৰকৈ 

বিভাজিত মানচিত্ৰ এখনৰ কোনখিনিত অৱস্থান কৰিছোঁ ভাবি ভাবি ক'ব নোৱৰাকৈয়ে

নাকৰ খেকেৰু অকণ আঙুলিৰে মোহাৰি গোল কৰি 

দলিয়াই দিলোঁ । 

নিজকে প্ৰবোধ দিলোঁ পৃথিৱীখনো গোল ঠিক মগজুটোৰ দৰেই ।

এতিয়া মই শব্দ ক'ব পৰা  এটা অত্যাধুনিক মেচিন ।