ক’লৈ গ’ল

(পাৰিপাৰ্শ্বিক কবিতা )

মানস প্ৰতিম দত্ত

কোন ক’লৈ গ’ল 

মানুহৰ ভৰিৰ খোজত ৰৈ গ’ল পৃথিৱী

পৃথিৱীৰ ভৰিৰ তলত 

মানুহৰ ছাঁ আছেনে ?

চৰাইবোৰ ক’লৈ গ’ল? 

পুৱাৰ গান অথবা নিশাৰ আৱহ সংগীত

স্মৃতিৰ ডেউকাত বতাহ ভেদি দোল খায়। 

নদন-বদন খেতি ক’লৈ গ’ল

পোকে ভৰা পথাৰত বিষৰ গোন্ধ এৰি 

সেউজীয়া সপোন

নিশাৰ চাকৈ-চকোৱা হ’ল।

গছবোৰ ক’লৈ গ’ল? 

খিলখিল শিশুৰ হাঁহি 

মিচিকীয়া প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ

শীতল ছাঁ

বতাহ ধৰি ধৰি পাতবোৰ সৰি গ’লনে?

পাতবোৰ নাই!

উষ্ণ অট্টালিকা

উষ্ণ মৰুভূমিৰ নীৰৱতা।

নদীখন ক’লৈ গ’ল? 

জোন-বেলিয়ে নিতে সাজোন কাচোন কৰি

আইনা সজা নদীখন ক’লৈ গ’ল?

পানীবোৰো  ক’তোৱে নাই?

মাছৰ সোণালী ফিছাৰ সপোন খেদি 

বালিৰ বিশাল সমাধিত

মৰা মাছৰ হাঁহিৰ ফচিল।

হাঁহি-তামাচেৰে গুচি যায় সময় 

পেটত ভোক 

সমুখত খৰাং। 

চিঞৰ-বাখৰ, উপদেশ, অনুনয় 

সকলো বতাহত মিলি যায়

মাটিৰ পৰা উৰা ধূলি

আকাশত হেৰায়নে আজি।

হাতে-কামে কৰিবলৈ আমি ব্যস্ত 

চুলিৰ সমান সময়ৰো অভাৱ

মাটি নাই, পানী নাই, গছ নাই, চৰাই নাই।

আমি জানো আছোঁ ?

সৌৱা মৰুৰ ওপৰত

দিনে দিনে ডাঙৰ হৈ  অহা

অপৰাধবোধৰ ছাঁ 

পৃথিৱীৰ শেষ মানুহজনে বিশাল অট্টালিকাত বহি

শেষ উশাহকণ লৈ চাই আছে

আজিৰ মানুহৰ  পৃথিৱী।